Hayatımızdaki her şey bir sebebe mi bağlı?

Bilmiyorum neden ama bazen cevapsız,  alakasız,  değişik düşünceler uçuşur durur zihnimde.

Mesela sokakta yürürken birden hiç alakamız olmasa bile bir olaya şahit oluruz,  o an için dikkatimizi çeker bazen ve basit bir olay olarak silinir gider aklımızdan, ta ki belki de hiç alakasız bir zamanda alakasız bir yerde aklımıza ve karşımıza gelene kadar.

Bazen de unutamayız günlerce bir olayı.

Bazen insanlarla tanışırız hiç hesapta yokken, kimi zaman sokak ortasında bir araba beklerken, bir alışveriş sırasında, orada burada heryerde…

Hiç ummadık bir yerde birileri girer bazen hayatımıza sessizce ve fırtınalar kopardıktan sonra aynı sessizlikte girdikleri gibi çıkıverirler sessiz sedasız.

Hayat o kadar karışık görünür ki bazen, ben acaba bu insanlarla ne için tanıştım veya birşeyleri paylaştım diye düşünür dururuz.

Bir askerlik arkadaşı mesela,  onunla herşeyinizi payaşırsınız; bazen sigaranızdan, cebinizdeki harçlığa, önünüzdeki somuna kadar.  Geçmek bilmeyen uçsuz bucaksız gecelerde kimselere söylemekten çekindiğiniz sırlarınızı bile paylaşırsınız, Gün gelir dönüp baktığınızda herşey yanlızca bir anıdan ve sanki bir rüyadan ibaret..

Öğrenciseniz bir yurt arkadaşı da olablilir bu mesela, onunla aynı yemeği yer, aynı yerelere gider, aynı zorlukları yaşar, aynı şeye gülersiniz, hatta aynı kızı bile sevebilirsiniz içten içe.. Dostluğnuz çok kuvvetli bağlarla bağlıdır sanki hiç bitmez görünür gözünüze ama gün gelir dönüp baktığınızda herşey sanki bir rüyaydı gibi görünür.

Seversiniz bazen, çok seversiniz. Sanki o olmayınca hayatın da olmayacağına inandırırısınız benliğinizi. Gözleriniz her ne kadar etrafta olsa da, gördüğü şey yanlızca sevdanızın görüntüsüdür, olaylar akar çevrenizde; bazen doğumlar görünür gözünüze,  bazen ölümler, çıkışlar ve inişler ama gördüğünüz şey yanlızca aşkın görüntüsü, sevdanın düşüncesidir… Birden uyanıverirsiniz bu rüyadan; dönüp baktığınızda herşey sanki bir rüyaydı gibi görünür, kalbinizde izleri kalsa da.

…

Severiz, unuturuz,
Seviliriz, unuturuz,
Güleriz, unuturuz,
Ağlarız unuturuz,

Bugün yaşadığımız şey hayatımızda çok önemli ve sanki bitmeyecek gibi görünür ama yarın dönüp baktığımızda yanlızca bir düş kalır gözümüze görünen perdede.

Peki, nedir gerçek olan? Nedir baki olan? Ne için yaşıyoruz, ve neden yaşadık?? Ne için varız?

Bir menfaat çemberinde mi yaşıyoruz yoksa? Bittiğinde herşeyin sona erdiği.

Eğer bu satırları okuyorsanız eminim sizin de gözlerinizden bir sürü şey geldi, geçti. Birçok gülüşler, gözler, yüzler gelip geçiverdi gözünüzün üzerinden.

Hayat da geçiyor.

Hem de durmaksızın geçiyor, tükenen tek  şey var o da ömür sermayesi.

Elimizdeyken henüz ulaşabildiğimiz dostlarımızı arayalım, bir hatır soralım…

Bazen bir dostun sesini duyabilmek herşeyden önemli olabiliyor, zaman geliyor unuttugumuz dostların sesine ulaşabilmek arzusu tüm sıkıntıları bir anda unutturabiliyor.

Bazen insan belki de eski mahcubiyetlerin verdiği ezginlikle, çok sevse de, özlese de dostlarını aramıyor, arayamıyor.  Tâ ki üzerinden  yıllar geçse de hep yanında taşıdığı, cüzdanında sakladığı küçük kağıtlara karalanmış adresler ve numaraların artık geçersiz olduğunu farkedene kadar.

İşte böyle zamanlarda kaybettiklerini hatırlıyor ve dostun yanlızca sesini  duyabilmek arzusuyla sağa sola çarpmaya başlıyor. Hayatın garip cilveleri gün geliyor ses olup kulağına doluyor, hayal olup gözlerinde oynamaya başlıyor.

Dost kazanmak zordur kaybetmek kolaydır derler ya, Acaba unutulduğunu sanan dostlar unutanları nasıl karşılarlar?

Eski dostları tekrar kazanabilmek kolaymıdır?