Hayat

Hep ağlamakla ömür geçer mi?
Yada hep gülmekle?.
Öyle yada böyle..
Bakıyorsun ömür geçmiş, günler günleri kovalamış; bazılarıa göre koca, bazılarına göre ise kısacık ömür bitivermiş.. Geri dönüp baktığında göreceğin şey sadece o iyi yada kötü, gülüp yada ağladığın hatıralarından başka bir şey değil..
Ömür boyu insan birşeylerin peşinde koşar. koşar ama sonuç bazılarımız için aslında hep yerinde saymaktan ibarettir.

Hep mutluluğu ararız.. Hep daha fazlasını isteriz yılmadan usanmadan.. Peki ya sonra?
Dönüp bakarız ki gençlik gidiyor ömür bitiyor… Hepsi bizim için ve bizimle değil mi oysa?
Hayaller, korkular, ümitler, hüzünler, sevinçler, zenginlik, fakirlik.. Varlık yada Yokluk..

Öyle yada böyle, geçiyor işte ömür.. Ardımızdan hoş bir sada bırakabilmek, “iyiler ile beraber anılabilmek” mesele..

Bugün takılıverdi birden dilime..

 

 

Hani fani bu hayat ümit bağlayamam
Olmadı diye oturup ağlayamam
Gönlü geniş olan sükutu öğrensin
Sevgimi yok yere ele bağlayamam
Gelir ümidiyle hayallere sığınamam
Kemale eren kendinden versin

Sevdim, kaç kere bilemem
Yaşadım, yok inkar edemem
Bıktım, senle baş edemem
Zaman, öylede geçiyor
Hayat, böylede bitiyor
Bitsin, umudum cennetten

Ben dalkavuk olanı hizaya getiremem
Sorma bana ben görünmezi göremem
Merak eden kendine yönelsin
Boş yere kimseyi oyalayıp üzemem
Geçici şeylere heves edip üzülemem
Fikrim hevesimi alt etsin

Sevdim, kaç kere bilemem
Yaşadım, yok inkar edemem
Bıktım, senle baş edemem
Zaman, öylede geçiyor
Hayat, böylede bitiyor
Bitsin, umudum cennetten

Ben gözü görmeyene resim gösteremem
Değerimi bilmeze değer öğretemem
O önce e haddini öğrensin
Biten sevgiye imrenip özenemem
Boş sözü duyup düstur edinemem
Neden kendine ah etsin

Bildim, lakin söyleyemem
Gördüm, ama izah edemem
Dünya, senle baş edemem
Zaman, öylede geçiyor
Hayat, böylede bitiyor
Bitsin, umudum cennetten

Sevdim, kaç kere bilemem
Yaşadım, yok inkar edemem
Bıktım, senle baş edemem

Zaman, öylede geçiyor
Hayat, böylede bitiyor
Bitsin, umudum cennetten

Hani fani bu hayat ümit bağlayamam
Olmadı diye oturup ağlayamam
Gönlü geniş olan sükutu öğrensin
Sevgimi yok yere ele bağlayamam
Gelir ümidiyle hayallere sığınamam
Kemale eren kendinden versin

Sevdim, kaç kere bilemem
Yaşadım, yok inkar edemem
Bıktım, senle baş edemem
Zaman, öylede geçiyor
Hayat, böylede bitiyor
Bitsin, umudum cennetten

Ben dalkavuk olanı hizaya getiremem
Sorma bana ben görünmezi göremem
Merak eden kendine yönelsin
Boş yere kimseyi oyalayıp üzemem
Geçici şeylere heves edip üzülemem
Fikrim hevesimi alt etsin

Sevdim, kaç kere bilemem
Yaşadım, yok inkar edemem
Bıktım, senle baş edemem
Zaman, öylede geçiyor
Hayat, böylede bitiyor
Bitsin, umudum cennetten

Ben gözü görmeyene resim gösteremem
Değerimi bilmeze değer öğretemem
O önce e haddini öğrensin
Biten sevgiye imrenip özenemem
Boş sözü duyup düstur edinemem
Neden kendine ah etsin

Bildim, lakin söyleyemem
Gördüm, ama izah edemem
Dünya, senle baş edemem
Zaman, öylede geçiyor
Hayat, böylede bitiyor
Bitsin, umudum cennetten

Sevdim, kaç kere bilemem
Yaşadım, yok inkar edemem
Bıktım, senle baş edemem

Zaman, öylede geçiyor
Hayat, böylede bitiyor
Bitsin, umudum cennetten

Bunu Paylaş:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.